Fabrice Murgia

Life/Reset

Chronique d'une ville épuisée.

Onze maatschappij van vandaag verbiedt ons om alleen te zijn. We mogen niet langer profiteren van de eenzame pleziertjes en de goddelijke verveling: we moeten communiceren. De hele dag en de hele avond, zelfs ‘s nachts. Van bij het opstaan tot het slapengaan. Via radio, televisie, vaste en mobiele telefoon, e-mail, facebook, Twitter, sociale netwerken enz. tot in het oneindige... We communiceren tot we er duizelig van worden, tot in de leegte, tot in we in de absolute eenzaamheid vervallen. De Ultramoderne Eenzaamheid.

Om niet alleen te leven, vluchten sommigen in een ander leven, een virtueel leven, een Second Life. Dat is wat de jonge vrouw in dit stuk doet wanneer zij na het werk alleen thuiskomt. Daar ontvlucht zij haar eenzaamheid in een virtuele wereld. Ze ontdekt er andere werelden die veel sprookjesachtiger zijn dan haar eigen leven. Zozeer, dat bij elke terugkeer naar de realiteit en de eenzaamheid nog ondraaglijker wordt. (Michel Zumkir)